Su anda bu yaziyi 0 kisi okuyor.
Bu yazi toplam 440 defa okundu.
Bu yazi bugun 0 defa okundu.

Zaman gazetesinden Nuriye akman 15 Haziran 2008’de Prof. Dr. Vamık Volkan’la bir röportaj yapmış, önce onu iktibas ediyorum. Prof. Dr. Vamık Volkan’dan daha önce epey bahsetmiştim, eski yazılarımda göreceksiniz. Bakın neler demiş…

***

—Kıbrıs’ta “tek millet” projesi tutmaz! Ortaya koyduğu psikopolitik teoriler ve dünyanın problemli bölgelerinde barış için yaptığı projeler nedeniyle dört kez Nobel Barış Ödülü’ne aday gösterildi. Kırk kitabı, dört yüzü aşkın makalesi, çok sayıda ödülü var. Daha önce “Ölümsüz Atatürk” adlı kitabını heyecanla okuduğum için, Alfa-Everest’ten yeni çıkan “Kıbrıs: Savaş ve Uyum. Çatışan İki Etnik Grubun Psikanalitik Tarihi” adlı kitabını hemen okuyup, hazır İstanbul’dayken onu tanımaya can attım. Kıbrıs mes’elesinin psikolojik boyutlarını anlamak isteyenlere hararetle tavsiye ediyorum.

—Bu kitabı 1979′da yazdınız. Türkçe’ye çevrilmesi neden 2008′i buldu?

Bu soruyu Türkiye’dekilere sormanız gerek. Türkiye’de beni tanıyan pek yoktur. Son senelerde benim varlığımın farkına vardılar. Şimdi yavaş yavaş kitaplarım çevriliyor. Kıbrıs kitabının Türkiye’de yayınlanmasının tam zamanıydı. Şu anda biliyorsunuz Sayın Talat ile Rum cumhurbaşkanı Hristofyas konuşuyorlar. Yâni yeni bir dönem ortaya çıktı. Çeşitli fikirler var bu konuşmalar içinde. Korkular var aynı zamanda. Geçen sene ben on iki genç ile mülâkat yaptım. On sekiz, yirmi yaşlarında bunlar. Kıbrıs’ta otuz sene önce ne olduğunu bilmiyor bunlar. Şoka girdim önce. Ondan sonra aklım başıma gelince bunun böyle olması bende sürpriz yaratmadı. Çünkü tarihî gerçeği unutturmak için milyonlar harcandı. Sözüm ona gerçeği unutursak, Rumlar’la arkadaş oluruz diye düşünüldü. Oysa psikolojik olarak bu şekilde yapılan anlaşmalar bir yere gitmez. Gerçekçi anlaşmalar yapmak lâzım. Bu nedenle Kıbrıs’ta olan gerçekleri anlatan bir kitabın şu anda basılması çok önemli!

—Geçmiş kuşakların (MKD: “nesillerin” olacak) yaşadıklarının gençlere aktarılmasını istemeyenler kimler?

Ben 1956’da Ankara Tıp’tan mezun oldum. O günlerde Türk tabiiyetine geçemezdim. Kıbrıslı Türkler’in Kıbrıs’tan kaçmalarını önlemek için kanun geçmişti. Türk tabiiyetine geçme imkânı olsa ben Türkiye’de kalırdım. Bu olmadığı için Amerika’ya gittim. Amerikan hâriciyesinde bir Kıbrıs masası vardı o zaman. Bu masanın şefi Türkçe biliyordu. Her sene bu adam bana telefon eder, “gel de bir anlat bakalım ne oluyor” derdi. Herhalde bir de Rum arkadaşı vardı. Amerikan hâriciyesinde Kıbrıs mes’elesi konuşulurken duyardım ben. Ve orada bir şeyin farkına vardım. Bir diplomat geliyor bağırıyor. Diyor ki: “Ne biçim insanlar bu Rumlar ve Türkler. Bunlar niye bizim gibi olmuyorlar”? Biliyorsunuz, Amerika’nın doğuşu siz Polonyalısınız, siz Yunanlısınız, ben Türk’üm bir araya geliyoruz, Amerikalı diyoruz kendimize. O modeli istiyorlar. Kıbrıs’ta bir Kıbrıslı milleti yaratmak fikri o zamandan beri vardı. Bu politika üzerinde epey para harcandı. Hâlâ da harcanıyor.

—Kurdukları Kıbrıs Cumhuriyeti yaşamadı ama. Tutmadı.

Kıbrıs çok küçük bir yer. Amerikalı bakıyor halkı Kıbrıslı yapalım problem bitsin! Kıbrıs’taki Rumlar devamlı olarak “biz Yunanlıyız” diyorlardı. Bir günde, kendilerini Kıbrıslı olarak ilân ettiler. Neden? Çünkü Kıbrıslı Milleti olursak bu bir Rum Milleti demektir. Türkler azınlık. Onlar da Kıbrıslı olacak. Ve iki kesimi barıştırmak için belki de iyi niyetle Kıbrıslı Türkler ile Kıbrıslı Rumlar’ı bilhassa çocukları bir araya getirdiler Amerika’da. Oyunlar oynuyorlar bilmem neler. Ondan sonra bunları tekrar Kıbrıs’a getiriyorlar. O zaman çocuklar birbirlerini katiyen göremiyorlar. Bir de sen Rum’la arkadaş olmuşsun. Gelmişsin. Ötekiler Rumlar’ı bilmiyor. Çocuklarda psikolojik problemler oluyordu. İnternet bunu değiştirdi. Şimdi daha kolay iletişim kuruluyor. Bu şekilde bir süreçle NGO’lar geldiler. Ve bir Kıbrıslı millet yetiştirmek gibi bir psikolojik sürece girdiler.

—Annan Plânı oylaması dünyanın kaç bucak olduğunu göstermiş olmalı onlara.

Evet. Annan Plânı reddedildikten sonra daha gerçekçi bir duruma girdi dünya. Kıbrıs’ta iki millet olduğunu gördüler. Derken Papadopulos kaybetti. Ve yeni bir adam geldi. Hristofyas eski komünist. Talat’ın da eski arkadaşı. Beraberlikleri falan var. Geçen hafta Kıbrıs’a gittim. Bir baktım eski Kıbrıslı Milleti ortaya çıkaracağız sevdası yeniden alevlenmiş.

—Talat da bundan yana mı?

Yok, Talat bundan yana değil. Ama baskı altında. Rum tarafı diyor ki iki kesim diye bir şey yok. Bir tek Kıbrıs Cumhuriyeti olacak. Ve bir tek devletimiz olacak. Bu nedenle bu kitabın çıkışının tam zamanı!

—“Gençlerin, dede ve nenelerinin yaşadıklarından habersiz olmaları, yâni geçmişin travmalarının kabûl edilip açıkça konuşulmaması birtakım kimlik krizi ve kişilik bölünmeleri yaratabilir” diyorsunuz kitabınızda. Ders kitaplarından bâzı gerçeklerin bilinçli olarak silindiğini bilmiyordum.

Bir ders kitabı var. Düşünün Kıbrıs’ın olayları olurken başta Denktaş var. Denktaş hakkında şunu da düşünseniz, bunu da düşünseniz o size âit bir şey. Fakat tarihin adamı orada. Bu kitabın içinde Denktaş’ın adı geçmiyor. Böyle bir şeyi kabûl ediyor Türk tarafı. Dıştan para veriliyor çünkü hükûmete. 60 bin Dolar mı ne, müthiş bir şey. Hem Rumlar’a, hem Türkler’e diyorlar ki “siz bunları siliniz ki çocuklar büyüdüğünde düşman olmasınlar”. Şimdi bir psikanalist olarak ben buna derim ki enayiliğin daniskası bu.

—Neden?

Çünkü ben psikanalist olarak biliyorum ki bir gerçeği bastırırsanız, o gerçek toprağın altındaki tohum gibi çıkacak. Başka yerlerde çıkacak. Ve iyi çıkmayacak. Fakat buradan çiçek çıkacağını biliyorsanız, çiçeğin ne olduğunu biliyorsanız onun korkusu olmaz. O biliniyor çünkü. Bu bize âit bir çiçek. Kesersiniz, biçersiniz bilmem ne yaparsınız. Yâni gerçeği gömmek, psikolojik olarak çok zararlı… Şimdiden başladı. Çocukların akıllarında karmaşalık var.

—Kimlik karmaşası mı? “Ben kimim” diyor ve cevabı bulamıyor mu?

Tabii tabii. Bu Kıbrıslı işi ortaya çıktı. Eskiden Türk’sün ama Kars’ta yaşıyorsun. Türk’sün ama İstanbul’da yaşıyorsun. Türk’sün ama Lefkoşa’da yaşıyorsun. Şimdi Lefkoşa’da yaşayan Türk Kıbrıslı diyorlar. Kıbrıslı Türk değil. Gazetelerde bile böyle yazılıyor artık.

—“Türk Kıbrıslı” ile “Kıbrıslı Türk” arasında ne fark var?

Çok fark var. Türk Kıbrıslıyım dediğinde, Kıbrıslı olmak daha önemli. Bu Kıbrıslı olma baskısı yavaş yavaş girdi. İkincisi, milliyetçi Türk müsün, yoksa başka türlü Türk müsün?

Okullarda duyduğuma göre kavgalar çıkıyor. Şimdi siz Türkiye’den geliyorsunuz bir üniversiteye gidiyorsunuz. Sen Türkiyeli Türk’sün. Yâni Türk Türkiyeli’sin. Ben Türk Kıbrıslı’yım. Senin grubun var, benim grubum var. Senin grubundaki bir kız ile ben yaklaştım mı kavgalar çıkıyor. Kimlikte bir kargaşalık olmuş.

—Bu kargaşanın kökleri Kıbrıs Türkleri’nin yıllarca abluka altında yaşamaları olabilir mi?

Evet. Kıbrıslı Türkler, 63–71 arasında on bir sene abluka altında yaşadılar. Bu on bir senenin ilk altı senesi aklınızın almayacağı kadar kötüydü. Lefkoşa’nın etrafı BM görevlileriyle çevriliydi. Onun dışında Rumlar vardı. Dünya ile temâsı yoktu Türkler’in. Bir sene değil, bir ay değil, altı ay değil. Altı sene burada yaşıyorsun. Ben 68’de gittim Kıbrıs’a. Türkler bombalayınca açmışlardı birazcık çemberi. Âilem altı sene sonra bu ablukayı geçip havaalanına geldiler. Beni uçaktan aldılar. Bir baktım kimse konuşamıyor. Fısıl fısıl herkes… Hududu geçer geçmez sesleri açıldı. Bu tabiî ki iz bırakıyor.

—Bu izler yavaş yavaş kaybolabilirdi. Fakat 1974′ten sonra bütün dünya ambargo koydu.

Böylece sembolik olarak hudut kalkmadı. Şimdi bu hudut içinde adamlar kumar oynuyor. Nataşalar geliyor. Turistler geliyor, paralar geliyor. Fakat bu mantalite orada. Ben kimim? Türk müyüm, Kıbrıslı mıyım? Milliyetçi Türk müyüm, dinci Türk müyüm? Onu bırakın, beni dünya tanıyor mu? Ama gittiğin zaman millet bağırıyor, çağırıyor. O kadar kızgınlar ki. Kıbrıs’ı bir çöphâne yapmışlar. Ben her gittiğimde ağlıyorum. Lefkoşa’dan Girne’ye giderken gözlerimden yaşlar dökülüyor. Eskiden ağlardım başka türlü ağlardım. Eskiden Türkiye’den, Amerika’dan gelirdim. Uçak alanında (MKD: Tipik Kıbrıslı; onlar “havaalanı” demezler, bence de “uçak alanı” daha doğru) havayı içime çeker, bu benim vatanım diye ağlardım. Evime gitmek isterdim. Hemen topraktan çiçekler yetiştirmek isterdim. (Ağlamaklı) Amerika’da topraklar bana âit değil. Orada ben bahçıvanlık yapamam. İmkânı yok. Kıbrıs’a geldiğim gün hemen bahçede bir şey yapıyorum. Bahçe bana âit. Toprağım benim toprağım.

—Ama siz Amerikan vatandaşısınız aynı zamanda.

Bana ne! Benim Amerika’da kocaman bir evim var. Çok büyük bahçem var. Ormanım var canım. Geyiklerim var. Fakat toprağı kazıp da oraya çiçek ekemem. Kıbrıs’a gider gitmez toprağa dokunuyorum. Ve ağlardım ben eskiden. Şimdi başka türlü ağlıyorum. Çöphâne yapmışlar vatanımı. Kızgınlık bu. Bilinmeyen kızgınlık. Ben sana dersem ki otuz sene sen Kıbrıslısın ama dünya seni tanımıyor. Senin kimliğin yok. Bayrağın var ama kimse tanımıyor. Başka bir yer var mı dünyada bu kadar sene ambargo altında yaşasın? Var mı bir tâne göstersinler. Bir Küba var.

—Kendilerini kumara vermeleri de ikinci sınıf vatandaş olmanın öfkesini dışa vurma mı?

Öfke var. Ama üzerinden de para var. Aşağılık duygusu oldu mu dersin ki bana ne. Altı sene ablukada yaşadılar ya, çöpü nereye atacaklar? Çöp içinde yaşadılar. Rumlar, çimento vermiyordu. Çimento verirse ne olur ne olmaz bir şey yaparlar, defans yaparlar filân. O günlere döndüler. Diyorlar ki, at gitsin çöp olsun her yer. Kola içiyor, kutusunu bahçeye atıyor. İşte asıl bunları konuşmak lazım.

—Peki, niye temizlemiyorlar çöpleri?

Şimdi şakalar var. Derler ki Sayın Talat, Lefkoşa ile Girne arasında giderken hep gazete okur arabasında. Onun için hiçbir şeyi görmez.

—Bu kitap halka ve politikacılara ne söylüyor?

Bu kitap diyor ki “geçmişinizi unutmayın”. Geçmişi bilmek demek Rumlar’la barış yapmamak demek değildir. Geçmişi bilirseniz Rumlar’la gerçekçi bir barış yaparsınız. Ben çok barışçı insanım. Beni Nobel Barış Ödülü’ne dört defa aday gösterdiler. Ben her hafta dünyanın bir yerindeyim. Konferanslar veriyorum. Ama barış gerçekçi olmalı.

Kırılan vazoyu yapıştırmak için uğraşmaya gerek yok

—Nedir gerçekçi barış Kıbrıs için?Kıbrıs, Yunanlılar’la Türkler’in beraber yaşamasının en son yeridir. Savaşlar oldu, ihtilâller oldu, bilmem neler oldu. Kıbrıs’a dokunulmadı. Biz gerçekçi bir çözüm bulursak, Türk-Yunan ilişkileri dünyaya model olabilir. Çünkü Türkler’le Yunanlılar çok yakınlar.

—Kırılan vazoyu yapıştırmaya çalışmak yerine, her parçayı âit olduğu yere verelim diyorsunuz özetle.

Evet. Bu senin tarafın, bu benim tarafım. Bu senin kimliğin, bu benim kimliğim. Sen Rum’sun, ben Türk’üm. Ama aynı adada yaşıyoruz. Sen bu tarafta yaşıyorsun. Ben burada yaşıyorum. Aramızda bir hudut olsun. Ama hudut delikli peynir gibi olsun. Deliklerden gidersin, istediğin zaman “merhaba” dersin. Beraber yemek yersin. Ama evine dönersin. Delikli peynir stratejisi geliştirecek bir politika lâzım. Ama önce ambargoyu kaldırmak lâzım. Ben politikacı olsam, her gittiğim yerde “ayıp size” diye bağırırım Avrupalılar’a. Derim ki “günahı olmayan 200 bin kişiye sen bu kadar psikolojik baskı nasıl yaparsın”? Bu eşeklere bağırmak gerekiyor. Bağırınca “aa” derler sana. Biz Türkler nedense hep efendi görünmek istiyoruz.

***

Engin Ardıç da 21 Temmuz 2008 Pazartesi bir makale yazmış. Onu da ibret vesikası olarak ekliyorum.

***

Sömürgemiz Kıbrıs

Talat ile Hristofyas anlaşmak üzereler… Kıbrıs, eşit haklara sâhip iki eyâletli bir devlet olacak (yâni KKTC, KKTE’ye dönüşecek), sonra da “üniter devlet” olma yönünde adım atılacak, bir Birleşik Kıbrıs ortaya çıkacak.

Yâni, Kıbrıslı soydaşımız bizden çok önce cebine Avrupa pasaportunu koyacak. Bizden daha iyi yaşayacak.

Hiç de “kan ağladığı” falan yok Aydın Doğan’ın adamlarının yazdıkları gibi, tam tersine neredeyse zil takıp oynayacak!

Kıbrıslı Türk memnun, Rum memnun, ABD memnun, AB memnun, bizim hükûmet de memnun.
Memnun olmayanlar, bürokratlarımız. Bir de, “başbakan Kıbrıs’ı satıyor” diyebilmek için yanıp tutuşan “Aydın Doğan tayfası”…

Son günlerde, “Kıbrıs gitti gidiyor” şeklinde yayın yapıyorlar.

Kıbrıs’ta çözüm sağlamak “Atatürkçülüğe aykırıymış”…

Misak-ı Millî sınırları içinde olmayan, Atatürk’ün örneğin bir Hatay gibi “geri almayı” hiçbir zaman aklına bile getirmediği Kıbrıs, Osmanlı’nın yüz otuz yıl önce gözden çıkardığı ve bir daha da dönüp bakmadığı Kıbrıs, Lausanne’da İsmet Paşa’nın hiç ilgilenmediği Kıbrıs, birdenbire “bizim” oldu.

Çünkü oraya “aldık” gözüyle baktık hep… Böyle bakınca da, şimdi çözüme ulaşma ve bu kamburdan hayırlısıyla kurtulma girişimi, “vermek” gibi görünür! Sanki Edirne ya da Ardahan elden gidiyor ha! Kıbrıslı Türk’ün “kendi kaderini tâyin hakkına” da asla saygı göstermezsin bu durumda, ille sen karar vereceksin ne olacağına… Daha doğrusu, kuyrukçuluk ettiğin bürokrasi verecek, Talat da kim oluyormuş, “Lefkoşa vâlimiz” gibi bir şey…

Buradan hareketle başbakana istediğin hakareti edersin, hâttâ iyice zıvanadan çıkıp “bunlar Anıtkabir’i de alışveriş merkezi yaparlar vallahi” diye tatlı tatlı saçmalarsın… Orduyu da gıdıklamış olursun, yazdığın yazı, 27 Mayıs darbesi öncesinde Behçet Kemal Çağlar’ın döktürdüğü berbat manzumelere döner.

Bırak, Kıbrıs gidiyor diye, onun gerçek sâhibi olduğunu düşünen bürokrat, örneğin emekli büyükelçi Şükrü Elekdağ ağlasın, sen niçin ağlıyorsun? Kıbrıs’tan senin ne çıkarın var? Avrupa Birliği çatısı altında artık bir “Rum mezalimi”, bir “Türk katliamı” düşünülemeyeceğine göre, yeni bir Grivas, yeni bir Sampson, yeni bir Gizikis çıkamayacağına göre, bırak oraya yatırım yapmış olan Ergenekon örgütü ağlasın, sana ne? Kuzey Kıbrıs üzerinden kaçakçılık mı yürütüyordun da şimdi avantan kesilecek? Sen bir garip bordro mahkûmusun yâhu, Aydın Doğan’ın gönlünden kaç para koparsa onunla geçineceksin, sana ne uluslararası ticaretten?

Yoksa sana da “bahçe içinde müstakil ev” mi verdiler de şimdi Rumlar gelip geri alırlar ya da tazminat isterler diye korkuyorsun?

Sen otur güzel güzel “Atatürk ticareti” yap, başbakana giydir, mitinglere katıl, bayrak salla, sonra “aaa, başı örtülüler de aynı bayrağı kullanıyorlarmış” diye şaşır, “CHP seçimi kazanacak” diye yalan yaz, senden daha fazla para kazanan meslekdaşlarını kıskan, hâttâ çalışma arkadaşlarını onların aleyhine kışkırtmaya çalış…

Yâni, anladığın işlere bak!

Dünya konjonktürünün geldiği bu noktada, artık hiçbir zaman gerçekleşemeyecek muhayyel bir Yunan saldırısını, “güneyden yani yumuşak karnımızdan gelecek bir darbeyi” de, bırak bununla görevli ve yükümlü olanlar düşünsünler, sana ne? Antalya’da yazlığın, Mersin’de iş hanın mı var?

Hem Avrupa Birliği’ne girmek için kapıları aşındıracaksın, hem de “ileride birliğin üyelerinden biriyle savaşırsak lâzım olur” diye Kıbrıs’ı “tutmak” isteyeceksin, yok böyle jeostrateji!

İstersen bir de Putin’e sor bakalım ne diyor? İttifak kuracaktınız ya…

***

ŞİMDİ YORUMLAR

Vamık Bey’e hep ihtiyatla, hâttâ şüpheyle bakmışımdır. Bir insanın ABD’de en üst düzey danışman olabilmesi için mutlaka CIA’de görevli veya CIA tarafından “iyi hâl kâğıdı” verilmiş olması gerektiğini herkes bilir. Gâliba yaşlanmanın ve gittikçe daha fazla ihtiyar olmanın verdiği, getirdiği tekâmül ve tekemmül içerisinde, köklerine gittikçe artan bir şekilde rücu ediyor.

Terbiyeyi elden bırakıp da onun gibi olmamak için küfretmeyeceğim ama Engin Ardıç (EA) namlı gazetecinin yazdığı saçmalıkların ekserisinin cevabı Vamık Bey’le yapılan mülâkatta var. Yâni Birleşik Kıbrıs’ın neden olamayacağı…

Olmayanları ben ekleyeyim:

—Allah’ı da kitabı da para olduğu için her şeye o gözle bakan EA (meslekdaşları için ettiği lâflara bir daha bakın), Atatürk’ün örneğin bir Hatay gibi “geri almayı” hiçbir zaman aklına bile getirmediği Kıbrıs derken mugalâta yapıyor. O zamanki konjonktür icap ettirse idi, hiç şüphe yok ki bu yapılırdı; velev ki, Gâzi’nin bu mes’eleyi düşündüğüne ama daha fazla şartları zorlamamak zaruretinden dolayı gündeme getirmediğine dâir epey istihbarat var; merak edenler Rauf Denktaş’ın sohbetlerine, hâtıratına baksınlar. O zamanlar istikbâlin göklerde olduğu yeni fark ediliyordu.

—Lausanne’da İsmet Paşa’nın hiç ilgilenmediği Kıbrıs zâten beş para etmez bu devlet adamcağızının hatalarından sâdece bir tânesidir!

—“Osmanlı’nın yüz otuz yıl önce gözden çıkardığı ve bir daha da dönüp bakmadığı Kıbrıs” lâfları da külliyen yalan! Osmanlı, çöküş döneminde, daha nice yerleri kaybetti. Bu bir gösterge veya kıstas mı ki!

—Sanki Edirne ya da Ardahan elden gidiyor ha demiş EA. Hiç farkı olmadığını göremeyecek kadar basiretsiz. Tabiî bir uçak gemisi olarak orada duran Kıbrıs’ın Türkleri başka bir millete mi mensup! Özlerine yabancılaştırılmışlarsa, lüzum eden eğitim ve öğretimle hâfızaları tâzelenir.

—“Dünya konjonktürünün geldiği bu noktada, artık hiçbir zaman gerçekleşemeyecek muhayyel bir Yunan saldırısını” tahayyül edemeyecek kadar budala birisine lâf anlatılabilir mi? Yunanistan neden deli gibi silâhlanıyor, yazımı hatırlarsınız…

—Evet, Talat Lefkoşa vâlimizdir. Eğer Kuzey Kıbrıs’ın Türkiye’ye ilhakı sağlanamazsa, Delikli Peynir stratejisi geliştirecek bir politika sonucunda da, Lefkoşa temsilcimiz ve fahri vâlimiz olur.

—Kıbrıs’tan senin ne çıkarın var? Avrupa Birliği çatısı altında artık bir “Rum mezalimi”, bir “Türk katliamı” düşünülemeyeceğine göre, yeni bir Grivas, yeni bir Sampson, yeni bir Gizikis çıkamayacağına göre, bırak oraya yatırım yapmış olan Ergenekon örgütü ağlasın, sana ne?

İşte burada ne zekâsının ne de entellektüel birikiminin izah edemeyeceği kadar zırvalıyor EA.

Türkiye’nin Kıbrıs’taki çıkarlarını bilmez mi? Bilir.

Hâlen süren Türk katliamlarını işitmemiş midir? İşitmiştir.

13 sene önce 8 bin Bosnalı yetişkin ve erkek çocuğun öldürüldüğü Srebrenitsa katliamını bilmez mi? Bilir.

İşte, 250 binden fazla insanın öldüğünün tahmin edildiği ve 1.8 milyon kişinin evlerinden sürüldüğü Bosna Savaşı’nın bitmesinden sonra uluslararası savaş suçları mahkemesi Bosnalı Müslümanlar’a ve Hırvatlar’a karşı savaş suçu işlediği gerekçesiyle Karadziç’i resmen suçladı. Bosna’da on binlerce kişinin öldüğü şiddet olaylarını organize etmekle suçlanan “Tilki” lâkaplı Karadziç, eski Yugoslavya Federasyonu’nda işlenen savaş suçlarını yargılamak için kurulan BM’ye bağlı uluslararası savaş suçları mahkemesinin en çok arananlar listesinin de başında bulunuyordu ve nihâyet yakalandı. Bunları bilmez mi? Bilir.

Bunlara çağdaş ve medenî Avrupa’nın seyirci kaldığını bilmez mi? Bilir.

Batı önce azmettirir, sonra katlettirir, akabinde de bir günah keçisini tarlaya sürer. Bunu bilmez mi? Bilir.

Fırsatını buldukları anda da bütün Türkler’i berhava edeceklerdir. Bilmez mi? Bal gibi bilir.

Peki, EA ve benzeri yaratıklar neden böyle yaparlar?

Bakın, yazısında sürekli olarak paradan, mâlikâneden, çıkarlardan bahsetmesi zâten bunun cevabıdır; transfer olduğu gazetedeki sebeb-i mevcudiyeti de öyle: PARA, GÜÇ ve NÜFUZ.

Gazeteci olmayan bâzı homonguluslar da aynı tâifedendir.

Bu arada, olağanüstü transfer ücretiyle bu web mekânı da Doğan Grubu’na iltihak etmiştir ama vaziyet çakılmasın diye, neşriyata aynı tevâzu içerisinde ve aynı üslûpla devam edilecektir.

   umbara abdala habda kim
      umbara abdala habda kim
         umbara abdala habda kim…

Mehmet Kerem Doksat – İstinye – 22 Temmuz 2008 Salı