NORŞİN NERESİ ALLAH AŞKINA?

Cumhurbaşkanı Gül, Türk milleti’nin adını şimdiye kadar anmamış ama etnik gruplara mavi boncuk dağıtmakta, Kürt açılımı denilen şeyin de neferi gibi hareket etmekte. AKP’ye ve Başbakan’a yönelecek halk tepkisini azaltmak için kendisini feda eden bir partili gibi çalışmakta. Bu işi yaparken de muhafazakâr Kürtçülerle ile sıkı işbirliği hâlinde hareket etmekte. Gül’ün Bitlis’in Güroymak İlçesi’ne giderek oraya ilçenin eski adıyla Norşin diye hitap etmesi de bu koordinasyonun göstergesi… Çünkü Norşin Kürt din adamlarının temel birkaç medresesinden birisinin bulunduğu yerdir: Norşin, Bitlis, Muş, Van, Ahlat ve Malazgirt’in bağlantı noktasında kurulmuştur; Kürt Nakşibendîleri’nin merkezi sayılır.

İşin bir başka ilginç yönü de, Norşin isminin Kürtçe değil, Ermenice olması ve Nursî’den gelmesi… Ermenice anlamı da Nor-Şen (Şirin Yeni Köy). “Türkçe Etimolojik Sözlük” yazarı Sevan Nişanyan da kelimenin Kürtçe değil, Ermenice olduğunu söyler. Norşin’in Bediüzzaman Said-i Nursî’nin karargâhı olduğu, Said-i Nursî’nin “Norşinli Said” demek olduğu ve Norşin’in Nurcu yayınlara göre “bilinen en önemli Nakşibendî merkezi olduğu” da bir vâkıa. Bir başka ilginçlik de, AKP Bitlis Milletvekili Vahit Kiler’in 2005 yılında verdiği yasa önerisinde Güroymak ilçesinin adının “Norşin” değil, “Nurşen” olarak değiştirilmesini istemiş olması!

NORŞİN ŞEYHLERİ

İşte Gül, Güroymak’ta kasıtlı olarak durmuş, oraya bu devletin verdiği yeni ismiyle değil, Kürt muhafazakârlığının simgesi olan ismiyle hitap ederek işbirliğini açıkça ilân ediyor.

Türkler arasında gelişen Nakşibendî tarikatı Kürtler’de medreseler aracılığıyla yayılmıştır. Kürt Nakşibendî şeyhlerinin en önemli gücü medreseler; Norşin, Tillo, Menzil ve Hizan bilinen en önemli Nakşibendî merkezleri. Norşin ve Hizan Bitlis’te, Tillo Siirt’te, Menzil ise Adıyaman’da. Bunların içinde en önemlisi medrese Norşin. Norşin’de yetişen tarikatçılar içinde en bilinen isim Said-i Nursi veya diğer adıyla Said-i Kürdî. Kürt Said diye de bilinen bu kişiye Fethullahçılar ululama biçiminde Bediüzzaman Said Nursî demekteler. Norşin Medresesi’nin Hınıs, Okhin, Taşkesen, Cezni, Zokayd Hazro, Çokhreş, Tillo, Kasrik ve Suriye Kamışlı’da kolları var.

Buranın başına geçen tarikatçılar, Norşin Şeyhleri olarak bilinmekte. Norşin Medresesi’nde eski usûl din eğitimi yapılmakta. Buradan yetiştirilen çocuklar, bölgede şeyhlerin işine gelen bir din anlayışını yaymakta. Medresenin Divanhâne denilen kısmındaysa dışarıdan ve yakın köylerden gelen kimseler ağırlanıyor. Divan’da şeyh oturuyor, şeyhin oturduğu yer kutsal âddediliyor. Norşin’deki divanhânede gelen müritler tek tek içeri alınıyor, şeyh gelenlerin dertlerini dinliyor, onlar için dualar ediyor. Şeyhin elini tutmak, elini öpmek ve tövbe etmek divanhânede yapılan eylemlerin başlıcaları. Zaman içinde, sözgelimi Menzil’de bu tövbe işlemi artmış, şeyhin elini öpmek yerini zincir tutmaya bırakmış ve burası bir madde bağımlılığı tedavisi merkezi hâlini almış; hâttâ bir AKP milletvekili burasının yasal bir kurum hâline getirilmesi için kanun teklifi hazırlamış, sonra geri çektirilmişti!

HALİDÎ İSYANCILAR

Nakşibendîliğin Halidî kolundan olan Kürtler, Türkiye Cumhuriyeti’ ne ikide bir isyan etmeye kalkışırlr. Bunların başında da Şeyh Sait gelir. Bugünkü Barzaniler’le aynı tekkenin ürünü olan Şeyh Sait, Kürtçü İslâmcı bir anlayışla Cumhuriyet rejimine silâh çeker. Tam da Türkiye Cumhuriyeti, İngilizler ile Musul konusunu masaya yatırmak üzere iken… Bu bölge daha sonra PKK’nın da serpildiği yerdir.

Şeyh Sait

Nakşibendîler, cumhuriyet rejimi yerine şeriat peşinde koşturup 1925’te Rize’de, 1930’da Menemen’de, 1933’te Bursa’da, 1935’te Eruh’ta ve Çorum İskilip’te ayaklanmaya kalkışırlar.

İSKENDERPAŞA DERGÂHI

Silâhla Cumhuriyet’i yıkamayacaklarını gören Türk Nakşibendîler, yeraltına çekilip dergâhlar biçiminde çalışmalar yürütürler. Sonra da câmilerde yandaş edinerek yaygınlaşırlar. Bu câmi toplumunun ünlülerinden birisi de İskenderpaşa Nakşibendî Topluluğu’dur. Burası Türk siyasetine yön veren isimlerin yetiştirildiği alanlardan birisi olur. Turgut Özal’dan, Recep Tayyip Erdoğan’a kadar pek çok siyasetçi, bu cemaâtin etiketini taşımaktadır. Bugün birçok bakanın da Nakşibendî çizgisinden geldiği bilinmekte… Kısacası, Nakşibendîler siyaseti, siyaset Nakşibendîler’i besler. Nurculuk ve Süleymancılık biçiminde dallanan Nakşîlik bugün Türkiye’yi yöneten tek güç hâline gelir.

İşte bugün Cumhuriyet’in temel değerleriyle oynanıyor da Türk milleti tepki gösteremiyorsa, sebebi budur: Millet’in millî kimliği aşındırılmış, onun yerine tarikat kardeşliği kimliği gibi sözüm ona muafazakâr bir kimlik yerleştirilmiştir.

Hükûmet de, Gül de artık bu toplumun millet olmaktan çıktığını, ümmete dönüştüğünü sanıyor.

Bu yüzden Kürt Nakşîler’e, onların merkezinde, onların sembolü ile selâm uçuruluyor.

***

Ortadoğu tarihi boyunca, hangi bereket bölgesinden istifade edilmeye çalışılmışsa, Batı Âlemi bütün gücüyle oradaki etnik ve dinî ayrılıkçılığı körükler.

Kürt Enstitüsü’nün Paris’te ta 300 sene önce kurulmuş olması boşuna değildir.

Kendal Nezan, Paris Kürt Enstitüsü Başkanı ve “Osmanlı Modeli” teklifçisi…

Milliyetçi Hareketsizlik Partisi’nin Başkanı bu işin baş mimarlarından Gül’e önce ismini vermeden “hâin” deyip, sonra ismini telâffuz ettiğinde yuh çekmeye kalkanlara fırça atarken de trajikomik bir tablo sergiliyor. Psikolojide buna çifte açmaz (double bind) denir.

Yakın istikbâlin su menbâı ve çıkarılmamış petrolle dolu olan bu topraklarda ne kadar Kürtçü ve Kürt İslâm sentezcisi güç varsa kışkırtılmakta ve beslenmektedir.

   Bütün yandaş medya da süreli olarak Kürt reklâmı, propagandası ve reklâmı yapmaktadır.

      Hep aynı tornadan çıkma yazılar köşelerde yer almakta, Türk millî refleksleri ise yok edilmektedir.

         Bir davranış bilimci olarak tahlillerime sonra da devam edeceğim…

Mehmet Kerem Doksat – İstinye – 15 Ağustos 2009 Cumartesi

Bu Yazıyı Paylaşın