Sayın Prof. Dr. Mehmet Kerem Doksat,

“Hocama arzuhâl” taşlamasının altındaki notunuzu yeni gördüm. Yanıtım geciktiği için özür dilerim. Karamanlı Nevzat, sizi Rahmetli Prof. Dr. Recep Doksat sâyesinde tanıdı. Merhum benim hocam olmuştu. Doksat soyadı ilgimi çekti ve sizi buldum. İyi ki bulmuşum. Buraya yazdığım yorumumun konuyla ilgisi olmadığı için okuyanlar beni bağışlasın. Ancak, sizinle tanışmamızın biraz “vücut” bulması için en kestirme yol bu göründü. Sağlık ve esenlik dileklerimle…

MKD: SSS.

Sayın Hocam,

Öncelikle gerek uzmanlığınız gerek memleket mes’eleleri üzerine yazdığınız yazıları, çaylak bir bilim adamı adayı olarak Japonya’dan ilgiyle takip ettiğimi belirtmek isterim. Bu yazınızın sonunda bahsettiğiniz “cafcaflı” yöntemler (EEG ve rTMS, -diğerleri hakkında hiç bir bilgim yok-) konusundaki yaklaşımınız beni biraz şaşırttı (MKD: Sayın Murat S., mâdem bilim adamısınız, daha dikkatli okumalıydınız; eğerf okursanız EEG hakkında hiç bir aleyhte söz bulamayacaksınız). Benzer görüşlerinizi NTV’de Okan Bayülgen’in programında birkaç komiğin foyasını ortaya çıkarırken de belirtmiştiniz (o programdan beri yazılarınızı zevkle okuyorum). rTMS ve benzeri uyarım yöntemlerinin direkt tedavi amaçlı kullanılma potensiyeli konusundaki belirsizliğin farkındayım, ancak sinirbilimi (neuroscience) alanında bu iki aracın (EEG ve rTMS) merkezî sinir sistemimizin çalışma prensiplerini aydıtlatma adına deneysel düzeyde de olsa birçok saygın bilimsel çalışmada kullanıldığını biliyoruz.

Şimdi bu yöntemleri konuya yabancı birçok kişinin takip ettiği bu mekanda “şifâcılar” ile aynı kümeye dâhil etmek, bana biraz yanlış göründü.

Örneğin, Kuantum Terapisi’ini burada ilk defa duyuyorum ve sizin gibi saygın bir bilim adamının sınıflandırması ile onun hakkında araştırma yapmadan önce edindiğim ilk izlenim saçma sapan zırva birşey olduğu veya en fazla hoş ama boş olduğu. Bu şekilde EEG ve rTMS’ten bahseden bir doktora “şifâcı gâliba bu!” demek herhâlde yanlış olur.

Yazınızda bu yöntemleri çıkar amaçlı kötüye kullanan sözde meslekdaşlarınızı kastettiğinizi tahmin ediyorum ancak yukarıda bahsettiğim açıdan bakınca da insanlarin kafasında yanlış değerlendirmeler oluşabileceğini düşünüp, bu görüşümü paylaşmak istedim.

Saygılar,

Murat S.

MKD: Sayın Murat S. Bey, keşke soyadınızı da yazsaydınız; nedir kaygınız?

Dikkatle okumadığınız yazımda renkli EEG dediğimi göreceksiniz. Standart EEG âletine 80 ilâ 100 USD’lik bir yazılım takınca ortaya çıkan renkli traseleri piyasanın bilmem kaç misli fiyatla yutturmaktır ahlâksızlık. Uyku EEG’si yerine göre bizim de müracaat ettiğimiz tetkiklerdir. Daha geçen hafta uyku EEG’si ile yakalayıp tedaviye başarıyla başladığım bir Epileptik Psikoz vak’am var. qEEG ise şimdilik sâdece demans (bunama) tefrîk-i teşhisinde bir yere sâhip ama daha çok araştırma için kullanılan bir yöntem; rutin uygulamada yeri henüz oturmadı. rTMS ise sâdece tedaviye dirençli duygudurum bozukluğu (özellikle de ünipolar majör depresyon) vak’alarında, diğer bütün alternatifler faydasız kalırsa tatbiki uygun olan, çok tartışmalı bir hikâye. Buradaki şarlatanlar ise herkese, hiç yeri olmadığı Obsesif Kompulsif Bozukluk gibi hastalıklarda bile kullanıp, utanmadan ümit tâcirliği yapıyorlar.

Bilmukabele Saygılar.

Bende de ” kafayı kiloya takmama hastalığı” var. Buna karar vermek zor oldu.
Nihayet karar verdim. Çok kiloluyum ve kendimi kötü görmüyorum. Bu nasıl bir bozukluk acaba?
Sadece kameraya çekilmişsem veya fotoğraf çektirmişşem şaşırıyorum. Bazen sanırım bu kameranın ayarları bozuk o yüzden şişman çıkmışım diyorum. Sonra kamerada yanımdakilere bakıyorum onlar kilolarını orada da muhafaza etmişler. O zaman biraz anlar gibi oluyorum. Ama kötü olmadığıma en azından çok kötü olmadığıma eminim. Fakat iş hayatı ile birlikte her geçen gün ve yıl çok kilo aldığımı sonunda 16 yıl öncesine göre 35 kg gibi bir fazlalık olduğunu bilmiyor değilim. Bunu da hoş bir şey olarak değerlendirmiyorum.
Ben de ’’ kiloyu kafaya takmama hastalığı ‘’ olduğuna karar vermem, başkalarının yıllar içinde ve çok uzun bir zaman süreci içinde, yâni, en sonunda kiloma takma hastalığından kurtulması ile başladı. Artık ‘’merhaba ‘’ yerine, ‘’ nasılsın’’ yerine çok kilo almışın vermişin gibi selamlaşmalardan, en uzak kişilerin bile yemekte bir dilim ekmeğimi elimden almalarından ve anlatırsam çok komik olacak kilo muhabbeti hikayeleri nedeniyle benim dışımda herkesin kilo takıntısı olduğunu anlamak çok fazla zaman almadı. Sonunda idareye, ‘’ bu kurumda kilo takıntısı vardır’’ şeklinde girişe bir levha asmalarını önermeyi bile düşündüm. Fakat bu takıntı kurumda değildi her yerdeydi bütün şehirde…
Kiloma takmış herkes güya bunu iyilik için söylüyorlardı. Benim kendimi görmediğimi düşünmeleri ne neredeyse sağlıklı beslenme bilgilerini hatim etmiş olduğumu bilmemelerine ,belki de çok kişinin bilmediği çok ince ayrıntıları püf noktalarında neredeyse uzmanlık kazanmış olduğumu anlamamalarına içerlememem imkansızdı. Kilo ne kadar takıntı yapılırsa bence insanın o derecede kilolarından kurtulması zorlaşabilirdi. Fakat benim takıntı yapmamam yada takıntı yapmam artık benim elimde değildi. Herkes benim yerime zâten düşünüyordu.
Düşünemedikleri şey kendilerinin ne kadar takıntıda olduklarını görememeleriydi. Eğer kendilerine dikkat edersem, hepsinin ya aşırı kilolu yada aşırı zayıf oldukları en azından bundan önceki zamanlarında yâni geçmişlerinde bir kilo sorununa sahip olduklarını görmem o kadar zor olmuyordu.
Kilom benim sorunum olmalıydı ki ben onun üzerinde düşünebileyim. Ama düşünmek mümkün değildi. Çünkü herkes benim yerime zaten düşünüyordu. Bana onların tavırlarını düşünmek kalıyordu.
Tepkilerim kiloma değildi, bana yapılan uyarılaraydı ama hiçbir işe yaramıyordu . Bunun ima edilmesini bile istemediğimi belirtmek te hiçbir işe yaramıyordu. Asabileşmek sert tepkiler vermekte işe yaramıyordu. Gerçekler acıdır şeklindeki dost sözler benim için dostça değildi… Sonunda eleştiri kabul edemeyen ve kendini beğenen biri olarak anlaşılmam onlar için en uygun bir açıklama olabilirdi. Oysa tepkim kilomdan ziyade usulsüz ve gereksiz uyarılaraydı.
Onlara göre kilo versem bütün işler yoluna girerdi. Hatta evlenemememin sebebi bile oydu. Ben ise kendimin genç güzel ve zayıf zamanlarımı da çok iyi biliyordum. Hem kendi fiziki görünüş deneyimlerimden hem de çevremdeki evli , sözlü çiftlerden fiziki görünüş ile bunun hiçbir alakası olmadığının gayet iyi farkındaydım. Sanki eski halime dönsem onlara göre her şey hemen düzelecekti.
Herkes bedenini inceltmeyi düşünüyordu ama kelimelerini davranışlarını düşünme biçimini zarifleştirmeyi , inceltmeyi düşünmüyordu. En göze batan şişmanlık kabalıkta buydu asıl. Düşünseler ve bilselerdi merhaba yerine bu gün çok kilo almışın ertesi gün kilo vermişsin derler miydi? İşin en tuhaf yanı bu eleştirileri senin yakın arkadaşlarının dışındakilerin de yapmasıydı. Ben kilo muhabbetinden hoşlanırım ama konu açıldıysa yeri ve zamanı uygunsa…
Yoksa bir hafta önce tanıştığım bir çalışanın beni ilk gördüğü zaman da, kollarını iki yana açıp, ellerini yumruk gibi yaparak spor yapa yapa ,sporcu gibi genişlemişsin demesine ve aynı gün aynı kişinin beni ikinci kez görüşünde çok fazla kilo almışın kötü olmuşsun demesine içerlemem tepki göstermem benim alınganlığım mı oluyordu? Oysa ben her sabah tartılıyor ve yıllardır da hemen hemen aynı olduğumu biliyordum.
Ben neden kendimi kiloma rağmen güzel görüyor, herkesin olduğu gibi kabul ve değer görmesini istiyordum ki. Yoksa ben anormal miydim. Doktora mı gitmeliydim?

MKD: Özledik yâhu