Şu Boğaz Harbi nedir? Var mı ki dünyâda eşi?
En kesif orduların yükleniyor dördü beşi,
Tepeden yol bularak geçmek için Marmara’ya,
Kaç donanmayla sarılmış ufacık bir karaya,
Ne hayâsızca tahaşşüt ki ufuklar kapalı!
Nerde, gösterdiği vahşetle “ bu, bir Avrupalı “
Dedirir–yırtıcı, his yoksulu, sırtlan kümesi
Varsa gelmiş, açılıp mahbesi yâhut kafesi!
Eski Dünya, Yeni Dünya, bütün akvâm–ı beşer,
Kaynıyor kum gibi… MahÅŸer mi, hakikat mahÅŸer,
Yedi iklimi cihânın duruyor karşında;
Ostralya’yla beraber bakıyorsun Kanada!
Çehreler başka, lisanlar, deriler, rengârenk.
Sâde bir hâdise var ortada: Vahşetler denk.
Kimi Hindû, kimi Yamyam, kimi bilmem ne belâ…
Hani tâûna da zûldür bu rezil istilâ…
Ah o yirminci asır yok mu, o mahlûk–u asil
Ne kadar gözdesi mevcûd ise hakkıyla sefil,
Kustu Mehmedciğin aylarca durup karşısına;
Döktü karnındaki esrârı hayâsızcasına.
Maske yırtılmasa hâlâ bize âfetti o yüz…
Medeniyet denilen kahpe, hakikat, yüzsüz.
Sonra mel’undaki tahribe müvekkel esbâb,
Öyle müthiş ki, eder her bir mülkü harab.
Öteden sâikalar parçalıyor âfâkı;
Beriden zelzeleler kaldırıyor a’makı;
Bomba ÅŸimÅŸekleri beyninden inip her siperin;
Sönüyor göğsünün üstünde o arslan neferin.
Yerin altında cehennem gibi binlerce lâğam;
Atılan her lağımın yaktığı yüzlerce adam.
Ölüm indirmede gökler, ölü püskürmede yer;
O ne müthiÅŸ tipidir, savrulur enkaaz–ı beÅŸer…
Kafa, göz, gövde, bacak, kol, çene, parmak, el, ayak;
Boşanır sırtlara, vâdilere sağnak sağnak.
Saçıyor zırha bürünmüş de o nâmerd eller
Yıldırım yaylımı tûfanlar, alevden seller.
Veriyor yangını, durmuş da açık sînelere,
Sürü hâlinde gezerken sayısız tayyare.
Top tüfekten daha sık, gülle yaÄŸan mermiler…
Kahraman orduyu seyret ki bu tehdîde güler!
Ne çelik tabyalar ister, ne siner hasmından;
Alınır kal’a mı göğsündeki kat kat iman?
Hangi kuvvet onu, hâşâ, edecek kahrından ram?
Çünkü te’sis-i ilâhî o metin istihkâm.
Sarılır, indirilir mevki-i müstahkemler,
BeÅŸerir azmini tevkif edemez sun-u beÅŸer;
Bu göğüslerse Hüdâ’nın ebedi serhaddi;
“O benim sun-u bediim, onu çiğnetme!� dedi.
ÂSIM’ın nesli… diyordum ya… NesilmiÅŸ gerçek;
İşte çiğnetmedi nâmûsunu, çiğnetmeyecek,
Şühedâ gövdesi, baksan a, dağlar, taşlar
O, rükû olmasa dünyada eğilmez başlar,
Vurulup tertemiz alnından uzanmış yatıyor;
BİR HİLÂL uğruna, yâ Rab, ne GÜNEŞLER batıyor!
Ey, bu topraklar için toprağa düşmüş, asker!
Gökten ecdâd inerek öpse o pâk alnı değer.
Ne büyüksün ki kanın kurtarıyor TEVHÃŽDÄ°…
BEDR’in arslanları ancak, bu kadar ÅŸanlı idi…
Sana dar gelmiyecek makberi kimler kazsın?
“Gömelim gel seni tarihe! desem, sığmazsın.
Herc ü merc ettiÄŸin edvara da yetmez o kitab…
Seni ancak ebediyyetler eder istiâb .
“Bu, taşındır� diyerek KÂBE’yi diksem başına;
Rûhumun vahyini duysam da geçirsem taşına;
Sonra gök kubbeyi alsam da, ridâ namiyle,
Kanayan lâhdine çeksem bütün ecrâmiyle,
Ebr-i nisânı açık türbene çatsam da tavan,
Yedi kandili Süreyyâ’yı uzatsam oradan;
Sen bu avîzenin altında, bürünmüş kanına,
Uzanırken, gece mehtâbı getirsem yanına,
Türbedârın gibi tâ haşre kadar bekletsem;
Gündüzün fecr ile avîzeni lebriz etsem;
Tüllenen maÄŸribi, akÅŸamları, sarsam yarana…
Yine bir şey yapabildim diyemem hâtırana.
Sen ki, son ehl-i salîbin kırarak savletini;
Şarkın en sevgili sultân-ı SELÂHADDİN’İ,
KILIÇ ARSLAN gibi iclâline ettin hayran…
Sen ki, İslâmı kuşatmış, boğuyorken husran;
O demir çemberi göğsünde kırıp parçaladın;
Sen ki rûhunla berâber gezer ecrâmı adın;
Sen ki a’sâra gömülsen taÅŸacaksın… Heyhât!
Sana gelmez bu ufuklar, seni almaz bu cihat…
Ey ÅŸehid oÄŸlu, isteme benden makber,
Sana âğûşunu açmış duruyor PEYGAMBER.
Mehmed ÂKİF ERSOY (Safahat, 20. baskı, 1986)
